شوخی ای به نام عدل

   2dm8mzo_th.jpg                        2rh31w9_th.jpg                     34qnu34_th.jpg

تو خبرها خوندم یک روزنامه سوئیسی آماری منتشر کرده که همه جهان رو به وحشت انداخته.طبق این آمار روزانه ۱۸۰۰۰ کودک در جهان از گرسنگی می میرن و اگه هرکس تنها روزی ۱سنت (۹تومان) کمک کنه می شه از مرگ این ۱۸۰۰۰ کودک جلوگیری کرد.(این مبلغ طوری محاسبه شده که شامل تمام مردم جهان نمی شه بلکه فقط افرادی که توان پرداخت دارن محاسبه شدن).

من نمی فهمم با وجود این همه سازمان و مراکز حمایتی چطور نمی شه وقوع همچین فاجعه ای رو کنترل کرد. فکر می کنم احتمالا چنین کاری به دلایلی قابل اجرا نیست وگرنه انجام می شد. چون خیلی ها هستن که حاضرن روزی ۱سنت برای این امر پرداخت کنن.

با خوندن این خبر هر آدمی چند لحظه ای (نهایتا چند دقیقه ای) می ره تو فکر و تاسف می خوره. ولی واقعا تاسف خوردن ما چه فایده ای داره؟ خود من وقتی خبرو خوندم بیش از اینکه برای اون ۱۸۰۰۰ نفر غصه بخورم برای بقیه آدم های روی زمین تاسف خوردم چون همه فکر می کنیم خیلی آدمیم و خیلی کامل. ولی واقعا بشر هنوز به اون جایگاهی نرسیده که بشه اسمشو گذاشت آدم کامل.

وقتی به خودم و دیگران نگاه می کنم می بینم هر کدوم فقط به فکر خودمونیم و همینقدر که یه درسی بخونیم و کار کنیم و تشکیل خانواده بدیم احساس موفقیت می کنیم . پولهای هنگفت برای بی ارزش ترین چیزها خرج می کنیم و نمی دونیم دور و برمون چی می گذره. تو آمریکا بعضی محصولات غذایی مازاد برای کنترل قیمت و دلایل دیگه به دریا ریخته می شه و تو آفریقا مردم از گرسنگی می میرن.

...

باز هم ردپایی از عدل خدا روی زمین نمی بینم.

--------------------------------------------------------------

توهمی به نام عدل. پستی از جانب آزاد در جواب من .

/ 0 نظر / 6 بازدید